2008
05.13

(Такий лист прийшов, публікую його і те, що в додатку:

Dobryj vecir,sanovnyj Admine,

posylaju Vam mini-rozrobku “Nasoho cvitu”… jaku ja poobicjala “pryhladyty”.Hladyla i dopovnjala vsiljako, ale lysylosja tiljky ce. Spodivajusj, biljse podorozuvatymu, moze zberu material “De nas nemaje…”

velykyj pryvit Lucjku i vsim lucanam
Iryna)

…Nasoho cvitu – po cilomu svitu”…Vkotre ja perekonalasj, naskiljky pryslivja vidpovidaje dijsnosti. Nescodavno meni poscatylo pobuvaty v Italiji, vidvidaty Rym, z usima joho monumentaljnymy statujamy ta insymy cudesamy, zahadkovu Florenciju “na coli” iz slavnozvisnym ta bezsoromno-prekrasnym Davydom ta carivnu, nepovtornu Veneciju, de vecerom horjatj rozevi lichtari a po smarahdovych kanalach lynutj pisni gondoliere – ce vse, zvisno, zachopljujuce, ale po-spravznjomu ostovpijes a potim hordo vyprjamyssa, koly u Vicnomu misti pocujes ridnu movu.Ta sce j jak!Ujavitj: chodyte sobi, spohljadajucy velycno-antycni rozvalyny, nastovchujetesj na dvijko stavnych rymsjkych legioneriv,sco pochodzajutj pered Kolizejem z holosnym “Foto, signori, solo cinque euri!”Zachopleno jich spohljadajete sered natovpu tovstopykych nimciv, vycvilych beljhijciv, amerykanciv z ohirkopodibnymy holovamy ta insych dyvnych stvorinj, imja jakym TURYST, i raptom cujete “sljak by vas trafyv” “daj napytysj”, “tota fajna kobita” ta in.Treba skazaty, sco kobity, po miscevomu donny-madonny, usich vikovych ta vahovych kategorij vylysj navkolo “legioneriv” rojem , fotobiznes probihav zvavo i chlopci zadovoleno napakovuvaly „euri“ do svojich antycnych hamanciv.

V Montecattini di Termo, de nasa hrupa zupynylasaj pered vidjizdom do Veneciji, tez vyjavyvsja „nas cvit“, tocnise „cvitka“.Vecerejaty my maly v nevelykomu, ale zatysnomu ristorante.Do nas pidstupyla oficiantka – carivna italijka z cudovoju olyvkovoju skiroju. Jiji lyce zberihalo profesijnu strymanu ljubjaznistj, ale tiljky do toji myti, koly pocula “Ta nesy vse, sco tam u vas je,vid holodu zyvit zvelo“(ce v hrupi buv odyn djadjko, zytteljub ta zartivnyk, nas „tamada“).“O, zemljaky, oce zustric!“ Ce vze nam radila odesytka Tanja (vze 14rokiv v Italiji), jaka nam potim prynesla velycezni porciji smacnjuscych lasagna a potim sce j znamenyte gelato di Italia. Slovom,zavdjaky takym zustricam, ta j cilkovytij pryjemnij atmosferi v Italiji ne vidcuvajes sebe cuzym i samotnim, jak skazimo u Cechiji, pro jaku vzahali treba vesty okremu movu.Odne dilo Italijci, ce z bo nascadky Etruskiv i vzahali na myli nam „neridnyj“ etnikum.A Cechy niby j slovjany, choc i zachidni, i spocatku ukrajinci, jaki tam opynjajutjsja – cy na zaribkach, cy vcytysja a cy prosto „svitu podyvytysja“- sukajutj u nych spiljnych slovjansjkych rys, jak- ot chlibosiljnu hostynnist i scyristj, pracjovytistj itd.Postupovo ale zjasovujetjsja, sco Cechy(bud laska, ne plutaty z Moravanamy!)- ce duze osoblyvyj narod, jakyj ostannim casom zajavljaje pro svoje bucimto keljtsjke korinnja(comusj raptom zachotilosj napysaty „nasinnja“).Typovo slovjansjkoho v nych i naspravdi duze malo: z vysce pererachovanych rys jim prytamanno malo sco, moze chiba sco nebajduzistj do dariv Dionisa (joho cesjkym predstavnykom je svjatyj Vavrжinec).
Vizualjno Cechy dosytj nevyrazni , dovho buly pid vplyvom ksenofobiji i tomu nijaka cuza krov ne mohla zavadyty spokijnomu plidzennju ditok iz zajacymy zubamy ta insymy carivnymy oznakamy postupovoho vyrodzennja, ta naresti odnoho prekrasnoho dnja dejaki cesjki coloviky, jakých sce neskrutyla hrizna tovsta druzyna ta kupa soplyvych nascadkiv, pozadyvljalysj na „kariji oci, corniji brovy“ ta „strunkyj stan“ ukrajinsjkych divcat, jakých
vitrom zarobitcansjkoji doli rozneslo – koho v pokojivky do bahatých, jaki tez placutj“, v insomu vypadku – do pekarenj- posudomyjok-prybyraljnycj, a sce v „insisomu“ – do sykarnych nicnych saloniv…

Sce „nasoho cvitu“ povno na jevropejskjkych budivnyctvach, vsiljakych tam montazach-vyntazach, cvitu obvitreno- zahoriloho, mjazystoho, jakyj sprytno kuje, muruje ta zvarjue na nedostupných smerteljnym výsotách, zvodytj futurystycni chmarocosy za nakresamy napivbozeviljnych architektiv abo z rjatuje vid zubiv casu stari velycni budovy „barokko- rokoko“.A vveceri cej cvit, chytajucysj vid vtomy ide v zaskarublych vanjucych „specovkach“ do vahoncykiv-ubytoven, de vze zaklycno buljkaje okovyta i vperemis z tjutjunovym dymom letjatj smacni matjuky.V takomu vypadku „cvitu“ krasce postupytysj dorohoju a to j miscem v avtobusi (aboryheny vze cjomu navcylysj; nezabarom tam, de je maljunocok z didusem ta zinkoju t dytyncam prybude sce odna postatj).Tiljky v cjomu vypadku scosj hordo ne povyprjamljajessa…

V blyzjkomu casi zbyrajusj vidvidaty Barcelonu, bez vsiljakych turprovidnykiv ta sumnych hrup, prosto tak chotilosja b opynytys u cjomu velycnomu misti…I ja vpevnena, sco j tam z pocatkovoho“Buenos dias“ ja rozhovorjusja na „Zdorovenjki buly“!


2 коментарі

Add Your Comment
  1. Блін, така кльова стаття. треба мабуть перекласти з трансліту, а то всім впадло читати…

  2. атож, мені було впадло і я не читав, а очевидно, про щось цікаве йдеться.

*